.......

Ik loop door een donker bos. Ik ben hier ooit al eens geweest en weet de weg, Heel vertrouwd loop mijn gebruikelijke route. Ik ken alle bomen en struiken. Het is stil. Zo stil dat de stilte hoorbaar is. Geen vogels, Geen wind. Zelf mijn eigen voetstappen zijn niet hoorbaar.

Dan hoor ik achter me, in de verte stappen, alsof er een hardloper achter me aan komt. Ik kijk achter me, en zie inderdaad in de verte iemand aan komen rennen. Hij roept iets, maar ik kan het nog niet horen. De geluiden worden gedempt door de stilte. Hoe dichter de stappen dichterbij komen, hoe duidelijker de woorden klinken, en ik hoor mijn naam. De volgende keer als ik omkijk sta je bijna achter me. Ik draai me om en ik herken je.

“Robin” fluister ik, maar er komen geen klanken uit mijn mond. Je roept nog steeds mijn naam, terwijl je nu bijna voor me staat. Je rent nog steeds op hetzelfde tempo en op het moment dat je tegen me aan zal rennen, buig je af en rent langs me heen en terwijl je in de verte verdwijnt gaat het roepen van mijn naam over in gelach, heel hard gelach. Ik blijf verslagen staan, en zie dat het bos om me heen veranderd is, en niets meer hetzelfde is gebleven zoals het was en ik voel me verloren, alleen en verloren.

Met datzelfde gevoel schrik ik wakker, en zie dat het half twaalf is. Het bed naast me is leeg, en versterkt het gevoel waar ik mee wakker geworden ben. Ik sluit mijn ogen om dat gevoel kwijt te raken, en bedenk ik ene, dat het bed naast me niet leeg had moeten zijn. Ik vraag me af waar je bent, en ben in ene klaar wakker.