Stop me....

Stop me, oh, oh, oh, stop me
Stop me if you think that you've
Heard this one before
Stop me, oh, oh, oh stop me
Stop me if you think that you've heard this one before

Cuz nothing's changed
I still love you, oh, I still love you,
Only slightly, only slightly less than I used to... my love


Het mooiste liedje van dit moment, wat ik al ruim een half jaar geleden op de myspace van Marc Ronson tegenkwam, is Stop me... Een cover van een liedje van the Smiths.

Als part-time schrijver heb ik het om bepaalde stukken te schrijven en te voelen, nodig om in een bepaalde "mood" te komen. Eigenlijk altijd lukt dat met muziek. Stop me.. is 1 van die liedjes die dat gevoel bij mij oproepen. George Micheal's Listen without prejudice is ook zo'n cd.

Die cd kwam uit in een periode waarin ik, voor het eerst verliefd werd op een jongen. Deze jongen, Floyd, werd binnen een paar dagen van bereikbaar naar onbereikbaar. Alleen dat gevoel bleef ruim 2 maanden door mijn lijf gieren. In die 2 maanden kwam ik hem nog regelmatig tegen in de stad, waarbij ik OF door de grond zakte OF door de lucht vloog op een roze wolk. Hij had de cd gekocht, en zei tegen mij dat vooral "Cowboys en Angels" een heel mooi liedje was. Natuurlijk kocht ik nog dezelfde dag de cd, en draaide de cd, en vooral dat liedje. De zin... "It's the ones you resist, we most want to kiss...." zorgde bij mij voor zo een gevoel van leegte dat nog steeds als ik dat liedje hoor, ik datzelfde gevoel krijg.

Ik hoef natuurlijk niet te vermelden dat het nooit iets is geworden, maar ik weet zeker dat in een andere situatie we heel gelukkig geworden zouden zijn..

Maar ja...

Dat is met alles zo...