Vanmorgen een grote glimlach toen ik las dat de starbucks eindelijk naar Nederland komt. En wel op de grote stations, te beginnen in Amsterdam, waar ik 2 keer per dag sta te wachten.
Daarna vanmiddag mijn eerste sample-sale waar ik te leuke spullen heb weggehaald voor te weinig geld.
Vanavond de zelfde krant... Modeontwerper Percy overleden.. En de grote glimlach is even weg.
15 jaar geleden kwam ik wekelijks in de iT. Percy ook, en ondanks dat ik hem nooit persoonlijk kende, zeiden we elkaar wel gedag, en hoorden we bij het vaste groepje. Na het sluiten van de iT, heb ik van dat hele vaste groepje nooit meer iemand gezien of gehoord. Zo gaat dat met groepjes die elkaar alleen op zaterdag een paar uurtjes zien. Maar toen Percy een paar jaar geleden bekender werd, voelde het toch een beetje alsof hij een oude bekende was.
En dus komt het iets harder aan, dan de gemiddelde bekende nederlander die het loodje legt, en misschien is dat wel, omdat er steeds minder van de iT overblijft om me te helpen herinneren aan de tijd dat ik mezelf vond.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten