Geen titiel

Het schilderij wat ik van je maakte staat in de voorkamer. Het laken wat ik ervoor had gehangen wappert in de tocht van het raam dat ik had opengezet om de rooklucht van de avond te laten vervliegen. Een grote windvlaag en het laken waait van het schilderij weg. Jouw ogen kijken me aan, en ik kijk terug. Ik heb je mooier geschilderd dan je bent, dan je was. Jouw ogen kijken zacht, anders dan de hardheid van de laatste blik die me gunde. Ik word kwaad, en pak het eerste de beste glas wat ik zie, en smijt het naar het schilderij. Het glas breekt als het de grond raakt, het schilderij heeft geen schram. Tussen de stukken zie ik jouw ring liggen. De ring die ik jou gegeven had toen we 1 jaar samen waren. En het dringt in ene tot mij door…. Het is echt voorbij. Lamgeslagen zak ik achterover in de bank, en ik voel een traan langs mijn wang glijden. Ik probeer het weg te slikken, maar het lukt me niet.