20 jaar

Aankomende zaterdag ga ik na 20 jaar weer op bezoek bij een schoolvriendin van de MAVO. Ik was 12, en ik heb haar 2 jaar gekend. Toch ben ik haar nooit vergeten. Ik heb haar meerdere maken gegoogled, maar nooit gevonden. Totdat ze zich inschreef op Schoolbank.

Ik heb haar gemaild, en gestalkt, en nu is het eindelijk zover. Uit de mailtjes voel je dat er niets is veranderd, en dat ze superblij is dat ik weer in haar leven ben. Toch vraag ik me af hoe het zaterdag zal gaan. 20 jaar is een lange tijd en ook al lijkt alles hetzelfde, we hebben allebei genoeg meegemaakt om te veranderen, en dat alles hebben we van elkaar niet meegemaakt.

Het gekke is dat ik me van die schooltijd heel weinig kan herinneren. Dus het leuke is, dat ze me heel veel kan vertellen. Het lijkt voor mij alsof mijn leven na mijn 19e pas is begonnen, alsof alles daarvoor niet echt was. Ook van mijn HAVO is weinig blijven hangen.

Onze levens hebben elkaar in die 20 jaar nog een keer gekruist. Maanden lang hadden we elkaar kunnen tegenkomen in de iT. Zij danste daar, en ik danste daar... en toch hebben we elkaar nooit gezien. Ik snap er nog steeds niets van. Misschien komt daar zaterdag verandering in komt. Mensen die mij kennen, weten dat de tijd in de iT misschien wel de mooiste en heftigste tijd was van mijn leven. Een tijd waarin mijn leven in een stroomversnelling was gekomen, en waarin ik mezelf ben geworden. Daar had zij bij moeten zijn, en dat was ze ook, allen wisten we dat niet van elkaar.

We hebben in ieder geval een hoop te kletsen zaterdag, en ik heb er erg veel zin in.....