...................

De geluiden van buiten bereiken nauwelijks mijn verdoofde gehoor. Voor mij op tafel staat een half lege fles wiskey, en daarnaast staat een klein potje met pillen. Ik heb geen energie meer. Geen energie meer om verder te gaan. Mijn huis is leeg. Alles wat ik ooit maakte is weg. De schilderijen zijn opgeslagen. Ik kan ze niet meer zien. Alles wat hier was, zorgt dat ergens in mijn hoofd, een groepje hersencellen terug denken aan jou. Al weken lang probeer ik die hersencellen te verdoven, maar zelfs de drank is niet meer voldoende. Ik wil voor altijd niet meer denken aan jou. Ik wil voor altijd slapen. Een zonnestraal valt door de kieren van de gordijnen die de buitenwereld, waarin jij gelukkig kan rondlopen, uit mijn gezichtsveld ontrekken. Hoe kan het dat jij gelukkig bent en ik niet? Hoe kan het dat ik verslagen ben en jij de winnaar, terwijl jij eigenlijk degene bent die verloren heeft. Hoe kan het dat het groepje hersencellen nog steeds vasthoudt aan jou, terwijl ik er alles aan die om je te vergeten, en hoe kan het dat ik nu nog steeds van je hou.